Kultura masowa powiela obraz wikinga jako wysokiego i dobrze zbudowanego mężczyzny o długich, jasnych włosach oraz niebieskich lub zielonych oczach. Czy właśnie w ten sposób można  opisać rzeczywisty wygląd wikingów, którzy przemierzali morza i oceany w czasach średniowiecza? Oto garść informacji, które rzucą nieco światła na temat aparycji skandynawskich wojowników.

Przez niemal cztery stulecia wikingowie siali postrach na wodach europejskich. Jako zdolni żeglarze i szkutnicy konstruowali szybkie łodzie zwane drakkarami, dzięki czemu w krótkim czasie zyskali przewagę nad ówczesną flotą dopiero powstających państw europejskich. Chęć szybkiego wzbogacenia się, zarówno poprzez handel, jak i rabunek, wiodła Skandynawów na dalekie rubieże Europy, a nawet poza jej granice. Prace archeologiczne jednoznacznie dowodzą, że wikingowie na terenie Polski jednak przebywali, lecz nie w roli najeźdźców. W czasach średniowiecza istniały osady wikingów w Polsce (choć kraj nie nosił jeszcze wówczas tej nazwy).

Kultura nordycka z roku na rok staje się coraz bardziej popularna, a co za tym idzie na popularności zyskują również imiona wywodzące się ze Skandynawii. Choć dla niektórych wciąż brzmią dosyć nieprzystępnie, to mają w sobie niezaprzeczalny urok. Imiona nordyckie pochodzą z zamierzchłych czasów wikingów i niemal każde z nich posiada własne znaczenie.

Mitologia skandynawska należy do najlepiej zachowanych wierzeń, które przetrwały czasy chrystianizacji. Zachowało się wiele sag, poematów i ludowych opowieści, dzięki którym można poznać losy bogów sławionych przez wikingów. Skandynawski panteon bóstw składa się z nieprzeciętnych osobowości, a nordyccy bogowie są równie niedoskonali jak ludzie, wykazując się zarówno zaletami, jak i mrocznymi cechami.

Mitologia nordycka to zbiór mitów pochodzących sprzed czasów chrystianizacji krajów skandynawskich. Ludy germańskie posiadały swój własny panteon bogów. Mity nordyckie, choć zachowane w niewielkiej części w postaci kenningów, sag oraz średniowiecznych utworów, takich jak Edda Prozaiczna czy Edda Poetycka, przedstawiają historie bogów, ludzi i olbrzymów. W mitologii nordyckiej powiązane są sobą historia, religia i tradycja, a dzięki niej wikingowie znajdowali odpowiedzi na takie pytania jak „Skąd się wzięła poezja?” czy „Jak powstał świat?”.

W czasach starożytnych i średniowiecznych w cesarstwie rzymskim używano łaciny i greki, natomiast na terenie Europy Północnej posługiwano się runami. Obok run celtyckich i słowiańskich największe znaczenie odegrały runy nordyckie, które przez wieki były stosowane przez ludy germańskie. Tajemniczy alfabet, z którego korzystali m.in. wikingowie, nie służył jednak wyłącznie do zapisu fonemów jak to było w przypadku łaciny i greki.

Wikingowie wierzyli w moc znaków. Często zaopatrywali się w symbole nordyckie stworzone z tajemniczego, i jeśli wierzyć przekazom, magicznego pisma runicznego. Skandynawscy wojownicy  szczególnie cenili sobie dwa znaki ochronne - Vegvisir i Aegishjalmur. Oba symbole nordyckie były popularne nie tylko w czasach wikingów. Również obecnie wiele osób tatuuje sobie Vegvisir i Aegishjalmur na ciele lub nosi biżuterię skandynawską przedstawiającą te symbole.

Wikingowie to średniowieczni mieszkańcy Skandynawii, którzy wpisali się na karty historii dzięki dalekim podróżom, waleczności i niezłomności charakteru. Posiadali oni swoje własne wierzenia, obrzędy i tradycje, z którymi nierozłącznie związane były nordyckie symbole. Mjolnir oraz Valknut to znaki, które były istotnie dla każdego wikińskiego wojownika. Po dziś dzień można spotkać je na średniowiecznych zabytkach na terenie Skandynawii.

Wikingowie przykładali sporą uwagę do symboli, gdyż były one związane z ich wierzeniami. Uznawano, że znaki powiązane z bogami lub runami chronią przed nieszczęściem i dodają wewnętrznej mocy. Obok popularnych wśród wikingów symboli, takich jak Valknut czy Vegvisir, wyróżnia się również znaki wskazujące na nieprzerwany krąg życia i odradzanie się przyrody. Owa cykliczność ukazana jest w symbolach Triquetra oraz Yggdrasil.

Wikingowie znani byli ze swojej waleczności i odwagi. Choć postrzegani przez średniowiecznych chrześcijan jako brutalni i prymitywni barbarzyńcy, lubowali się we wszelkiego rodzaju błyskotkach. Dziwić może również fakt, że skandynawscy wojownicy wyjątkowo (jak na tamte czasy) dbali o swój wygląd i higienę osobistą. Nosili okazałe stroje nie tylko podczas uroczystości, ale również na co dzień. W nordyckiej kulturze duże znaczenie odgrywała biżuteria wikingów, którą zakładano z różnorakich powodów.